Demerwater in Diest

Zoals ik in mijn vorig bericht vertelde, maakte ik dus een korte wandeling door Diest in de motregen.
Mijn compact digitaaltje vergezelt me overal en mocht nu even dienst bewijzen.
Het wordt geen bloemlezing over Diest, want beelden zeggen (mij) meer dan woorden. Visuele ingesteldheid noemt dat zeker?
Ik schrijf hier wat een Diestenaar zou zeggen, want die hebben het niet zo voor 'heten'.
Zowel 'heten' als 'noemen' worden hier gereduceerd tot 'noemen'. Ik woon al zo 'n 15 jaar in de buurt en die gewoonte nam ik vrij snel over, al worden taalgevoelige mensen wel eens verleid tot corrigeren.

In Diest duikt er zowat overal waar je kijkt een historisch gebouw op. En over 't algemeen wordt er bij vernieuwing ook rekening gehouden met het geschiedrijke straatbeeld. (Foto 's best aanklikken voor een mooier beeld.)

 

In de jaren 60 werd de Demer die door Diest stroomt dicht gelegd vanwege de geurhinder.
Gelukkig heeft de structurele aanpak van dat probleem ervoor gezorgd dat de binnenstad veel gezelliger zal worden dankzij het opnieuw openleggen ervan. Iets waarmee onlangs werd gestart.

Aan de Ezeldijkmolen werd een sluizencomplex uitgegraven.

Ook stadinwaarts weerspiegelen de historische ijzerzandsteengebouwen zich in de etalages.

Om af te ronden nog wat Spielereien, niet al te historisch.

Lang leve de bus!

Vandaag nam ik voor 't eerst de bus. Met een auto voor de deur is dat geen evidentie.
Met een  auto waarvan de teller op 199985 km staat iets meer. Zeker omdat pas over 3 weken de distributieriem zal vervangen worden.
Omdat een mens er in allerlei, ook zelf gezochte, situaties naar streeft om er het beste van te maken ging ik op zoek naar andere vervoersmethodes.
Het meest voor de hand liggend was dus de bus wegens bushalte gesignaleerd op 100m.
Na 15 minuutjes relaxed rijden was ik in hartje Diest.
Geen bumperklevers, geen foute manoeuvers, geen parkeerplaats zoeken, me niet bekommeren om een ticket voor of achter mijn autoruit. Kortom, no stress!
En omdat ik me openstelde voor de mensen rondom, kreeg ik er nog enkele babbels bovenop. Ik speelde gewoon mee in mijn eigen human interest-aflevering!

Verderop deze week toon ik u enkele beelden van Diest in de motregen. Want dankzij dit busavontuur nam ik even de tijd om wat snapshots te maken van Diest en het opnieuw openleggen van de Demer.
Over enkele jaren wordt de ruimte daar rondom helemaal ingenomen door appartementsblokken en zullen mijn foto 's historie zijn.

Omdat het nog koud is verkoos ik vandaag mijn gele halswarmer te dragen. Warm in de nek en de hals, makkelijk onder een jas en mooi op een pull of golfje.

Wanten van deze tijd

Vorige week kreeg ik de vraag om een paar "donkergrijze handschoentjes maar met een flapje die je vast maakt met een (rood) knoopje dat dit een wantje wordt" te maken.
Ik kon me er niet meteen iets bij voorstellen maar herinnerde me dat ik onlangs ergens op 't internet 'convertible mittens' voor houthakkers tegenkwam. Of juister, ontdekte, want ik zag zoiets nooit eerder.

Soms kwam ik ze tegen met halve vingers, soms zonder. Om praktische redenen (voor de toekomstige draagster) maakte ik er stukjes vinger aan zodat ze perfect op hun plaats blijven zitten.

De knoop kwam te zitten waar het rode bolletje staat. De wantschoenen zijn nl. al richting draagster vertrokken zonder dat ze vereeuwigd werden.

En nu maar sms 'en en typen!

Vandaag is 't mutsjesdag, mutsjesdag

Alweer een tijdje geleden dat er hier nog iets verteld werd.
Niet dat er niets te vertellen viel.
Tijd kan nochtans geen excuus zijn. Prioriteiten stellen daarentegen.

Onlangs gleed een brief in mijn brievenbus die op luid gejuich werd onthaald.
Een officiële toestemming om occasioneel deel te nemen aan pop up marktjes.
Voor het goede doel.
In dit geval het asiel van Sint-Truiden waaraan ik al langer was verbonden.

Vorig jaar verkocht ik enkele zelfgemaakte sjaals en werd de opbrengst aan het asiel geschonken.
Dit jaar nam ik een klein risico: ik bestelde een partij wol in mei, ontwierp enkele patronen en sloeg aan het haken & breien om een kleine wintercollectie samen te stellen.
De begeleiding van Saskia van Coaching4succes hielp me een heel stuk op weg om deze droom waar te maken.

Mijn kleurgevoel bleek juist en enkele patronen blijken een voltreffer.
De afgelopen weken werden er heel wat extra sjaals gehaakt en gebreid.

En vandaag is 't mutsjesmaakdag!

Boeken kaften

1 september en het daarbij horende boekengekaft is al even gepasseerd. De meesten mochten gekaft op de reguliere manier, eentje op een manier die ik nog niet kende dus leerden wij weer iets bij.

Mijn eigenste boekje verdiende ook een mooie kaft, namelijk eentje van stof. Een manier van kaften die velen onder jullie reeds kennen. Simpel maar efficiënt. Met als extraatje een pennenhouder.

Het stofje doet mij een beetje terugdenken aan het eerste leerjaar met zuster Michaël als juf. Van digitale borden was toen nog geen sprake, van computers evenmin.
Het grote groene schoolbord met mooie houten rand, de potloodslijper op haar bureau waarbij je aan een hendeltje mocht draaien om je potlood te slijpen, *betrapt worden op duimzuigen*, op 6 december je sinterklaasspeelgoed mee naar school mogen brengen, *je plas moeten ophouden tot aan de speeltijd, ook al was het dringend*, *het was echt hééél dringend zuster*, bikkelen op de speelplaats, in je vinger gebeten worden door een muis die uit het gazon kwam piepen en die je met de staart omhoog tilde, ... leuke herinneringen!

P.S. Bikkelen was een spelletje met 5, oorspronkelijk metalen, later ook plastic 'bikkels'

Het bestaat!

Na het publiekelijk maken van mijn nieuwe wintercollectie accessoires op feesboek kreeg ik een zomerse maakvraag. En wel van de mevrouw van wie ik vorig jaar mijn schitterend ladenkastje kocht.
Haar dochter beviel onlangs maar woont tijdelijk in the U.S.A. alwaar het weer nog een tijdje zomers blijft.
Ze vroeg me om een identiek setje ieniemienie teenslippers te maken die ze een tijdje geleden ergens had zien passeren op 't internet.
Na enig zoekwerk doken de eerste beelden van gehaakte babyteenslippertjes op.
Nu staat er hier een paar te wachten op een reisje over de Atlantische Oceaan. Lucky them.
Veel handleiding vond ik niet op 't internet, maar met wat tips & goede foto 's hier en daar lukte het na wat gepriegel om dit paar in maatje 18 te haken.
Echt wel heel schattig hoor nu ik ze van dichtbij zie.

De poestas

Na een aantal Wendy Bags liet ik me verleiden door een bestaand patroontje dat ik al bloghoppend tegenkwam bij Dixie Mango.
Een iets simpeler modelletje dat ik lichtjes aanpaste in de details.
Het poezenstofje kocht ik een tijdje geleden op een homesale oftewel privé stockverkoop bij een lieve collega van Het Leuvens Stiksel die als quiltjuf een hele schatkelder vol leuke stofjes verzamelde in de loop der jaren.
Nu ook mijn dochter in 't middelbaar zit zal het niet meer lang duren eer ze om een tas vraagt en dan staat deze alvast klaar.